یک ساحل متروکه ام، دریام خشکیده
 
 
من ماندم و خورشید و این فرجام خشکیده
 
 
در سینه سوزان من ردیست نسلانسل
 
 
از ماهیان مرده با اندام خشکیده
 
 
از آخرین انگورچینی خاطراتی هستش
 
 
مستی باقی مانده در این جام خشکیده
 
 
با لوت وقتی همنشین باشی یقین داری
 
 
از ابتدا بر قصه انجام خشکیده
 
 
دیگر به اشک چشمهایش هم امیدی نیست
 
 
این چشمه هم بر عاشق ناکام خشکیده
 
 
خونی که در رگهای غیرتمند میجوشید
 
 
با همت این خیل خون آشام خشکیده
 
 
گیسوی باز از روسری با چشم خواهد گفت
 
 
از بند از زنجیر این احکام خشکیده
 
 
میجوشد و طوفان نوحی تازه خواهد شد
 
 
خونی که پای چوبه ی اعدام خشکیده